| Dorie 的个人资料Dorie照片日志列表 |  工具  帮助 |
|
DorieAls het de functie van de vrouw is te geven, moet zij ook weer aangevuld worden!
4月21日 *Ik ben er weer!!!!!!! Na mijn verhuizing en dus (in mijn beleving) wéken geen internet, ben ik weer terug op de space!! YES!! Ik ga er weer voor! Allemaal bedankt voor de berichtjes in mijn gastenboek. Zoals jullie begrijpen, kon ik niet reageren, maarrrrr, dat wordt met ingang van vandaag weer anders!
Tot gauw!
greeetz
Dorie 3月31日 *niet is het een bange hand die klampt en keelt het is een wonderlijke hand jouw hand die mij heel streelt heelt en zon oplegt niet is het zoenen jouw zoenen maar spreken van dier tot dier tot het zomer is en heuvels zingen niet zijn het de heuvels die mij doen klimmen en dalen op de lange reis over zeven continenten van jouw lijf het is een soort vliegen op witte wolken van jouw lijf en het is en het is jouw zijn want niet is het vliegen dit vliegen niet is het mij zijn dit heel zijn het is mij zijn en jou zijn en zon zijn
$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$$
als je een landschap was waar ik doorheen kon lopen,
Vasalis
&&&&&&&&&&&&&&&
de laatste woorden
^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^ 3月4日 *Je bent hier net Anne 2月22日 *voorbarigheid is een gegeven in dit sierlijk mooi paleis eerder is dat ook mijn leven voor het einde van mijn reis limiet aan de onzekerheid door zware, harde feiten wil ik dan echt de zwakke tijd die voor mij moet gaan pleiten? mijn knus paleis trilt nu verwoed en laat mij innig beven want alles wat zij wil is moed met hoop slechts als gegeven 2月11日 *Voor jou.........
voor jou... zou ik de wind willen vangen een steen laten zweven of gewoon willen doen alsof ik het kon maar jij weet al dat ik het kan en verlangt geen bewijs van iets dat jij ook al voor mij zou doen.......
(Ron Verdonk) 1月29日 *Het is al veeeeeeeeel te laat en ik moet eigenlijk naar bed, maar ja, wat doe je als je nog éven alleen zit en je hebt zooooooveel in je kop om over te mijmeren........ Er is té veel om over na te denken; om beslissingen over te nemen, maarrrr, ik dwing mezelf om te denken: morgen is er weer een dag en daarna wéér één en ga zo maar door.....
Het valt de laatste dagen niet mee om te knutselen met je space. Er zitten voordelen, maar zéker ook nadelen aan de veranderingen. Zo ervaar ík t als mega irritant, dat je space zich bij ieder verandering / toevoeging opent in een nieuw veld. Je BLIJFT wegklikken. Maar oké, ook dat zal wel een kwestie zijn van wennen....
MORGENAVOND NAAR JAMES BLUNT MET GERTY!!! Dat wordt genieten!! maar eerst: werken tot een uur of half vijf!!
Dús!!!! wordt t nu hoog tijd om tóch maar te gaan slapen.....verstand op 0; blik op oneindig.....
Sleep well!!!
 1月28日 *Ik ben al bijna bij je (Erik Menkveld)
1月22日 *Yep!!! Nog acht 'nachtjes-slapen' en dan ga ik naar het concert van James Blunt in A'dam....!!!!! 1月21日 *
My love I'll never find the words, my love To tell you how I feel, my love Mere words could not explain Precious love You held my life within your hands Created everything I am Taught me how to live again
Only you Cared when I needed a friend Believed in me through thick and thin This song is for you Filled with gratitude and love
God bless you You make me feel brand new For God blessed me with you You make me feel brand new I sing this song 'cause you Make me feel brand new
My love Whenever I was insecure You built me up and made me sure You gave my pride back to me Precious friend With you I'll always have a friend You're someone who I can depend To walk a path that never ends
Without you My life has no meaning or rhyme Like notes to a song out of time How can I repay You for having faith in me
(Simply Red) *
Who knows what tomorrow brings
Some hang on to "used to be"
(Joe Cocker en Jennifer Warnes) 1月20日 *Zoals je ziet, heb ik weer een poos aan mijn space zitten knutselen (bedankt Jasper, het is me gelukt om mijn space te verbreden!!!). Ook een hele tijd bezig geweest om een ander achtergrond te krijgen, maar dat lukt me helaas nog niet. Uiteraard geef ik de moed niet op, maar voor nu is het ff genoeg geweest......
*
Hoeveel tijd breng je door op mijn space........ *Fantastisch nummer van Simply Red!!!! Die stem gaat me door merg en been...... Hélemaal shit, dat ik nergens een clipje kan vinden van "You make me feel brand new"......
k Ben in mijn vorige log nog iets vergeten....
Ik heb vannacht gedroomd dat ik óók op tv was....
In een soort programma als 'memories' / 'vermist' / 'spoorloos',
maar dan ánders...........
 Ik was op zoek naar de meest lieve vriend die ik ooit gehad heb.....
en, uiteraard, ze vonden hem!! En hij wás, ineens, in de studio.
Ik heb, volgens mij, nog nooit zó gehuild......
Toch jammer dat dromen bedrog zijn (volgens Marco B) en dat een dergelijk programma niet eens bestaat!!!!
"Kom op, Door, dacht ik vanochtend, WAKKER WORDEN....!! *Inmiddels heb ik zelf ook echt genoeg van Sugababes. Ik kan mezelf dan wel 'stronger' noemen, maar het moet ook weer niet té gek worden
 .........Veel tijd om na te denken, heb ik de afgelopen dagen niet gehad. Veel en hard gewerkt, om maar te zwijgen over wat er thuis dan nog op me afkomt.
Grijze dagen rijgen zich aaneen, maar ik kan er goed tegen. In mijn hoofd en hart schijnt de zon!!
Je móet je, als mens zijnde, zo nu en dan wel eens afsluiten voor al het leed in de wereld. Vroeger hadden de mensen het, wat dát betreft in ieder geval, makkelijker: ze wisten eenvoudigweg niet wat er allemaal om hen heen gebeurde. Meeleven, helpen en voor elkaar zorgen bleef beperkt tot de straat, het dorp, de familie.
Soms vind ik het te gek voor woorden, waarmee mensen voor de dag komen op tv. Alle ellende wordt op tafel gegooid in vele huiskamers, waar zich al ellende genoeg afspeelt, lijkt me..... en dan beperk ik me even tot een bepaalde categorie programma's, zoals bijvoobeeld het bijleggen van familieruzies; het lijmen van half verbroken huwelijksrelaties enz.
Ik kan me er soms aan ergeren. Waarom willen mensen dat half Nederland meekijkt naar dingen waar je je dood voor kunt schamen?
En dan zijn er nog de programma's waar mensen in beeld komen die geen zeggenschap meer (kunnen) hebben over hun eigen leven. Dan denk ik: wie bepaalt, dat die man of vrouw door iedereen gezien mag worden? Is er überhaupt aan haar of hem toestemming gevraagd?
Vooral over dat laatste kan ik me erg druk maken. Ik heb, door mijn werk immers steeds met mensen te maken die, in grotere mate dan me lief is, in een afhankelijke positie verkeren. Hoe we ook ons best doen in de zorg voor en de begeleiding van hen, het komt nog te vaak voor, dat WIJ bepalen, dat WIJ voor hen denken te weten wat het beste is...
En dat zou heel anders moeten zijn!
Om op een 'vrolijke ' manier op tv te komen, vinden sommigen van hen overigens geweldig. Zo hebben we laatst mee gedaan aan de voorrondes voor het programma 'Knoop in je zakdoek'. Er zijn vier van de elf deelnemers uitgekozen om in de spotlights te gaan staan. Geweldig! Ze werden stuk voor stuk geinterviewd en als je dan hoort wat er uitkomt......?! Wát, geen zeggenschap over mijn eigen leven???!!! Veel beter nog dan wij ('normale' mensen) weten zij wie ze zijn, hoe ze inelkaar steken, waar ze van houden, wat ze mee willen nemen. Eén van hen neemt een foto van Toetan Chamon mee: "Zelf gemaakt, toen ik in Egypte was! Maar laat de spelleider er alsjeblieft 'Farao' voor zeggen, want ik kan er niet tegen als zijn titel er niet bijgenoemd wordt........"
De opnames zullen begin april plaatsvinden. En wij gaan dan uiteraard met bussen vol richting Hilversum. Het wordt de dag van hun leven.
Er zouden veel meer van dergelijke programma's moeten zijn!!!!!! 1月17日 *...in mn mediaplayer nu een nummer van Sugababes....niet echt een groep, die ik prefereer, maar voor nu past de tekst van dit nummer 'Stronger' goed bij mn laatste weblog. Dus, tot ik aan een volgende weblog begin, zullen jullie er ff tegenaan moeten kijken en luisteren. En als je het echt afschuwelijk vindt, dan zet je m maar uit......
  1月16日 *Grappig genoeg, ben ik er vandaag achter gekomen wie / wat ik geworden ben. Ik heb nog lang nagedacht na het bezoek aan mijn ouders, het bekijken van het boek (zie enkele weblogjes hieronder), de herinneringen én over de vragen die ik tegen het lijf liep hieromtrent.
Ik ben niet mezelf gebleven; ben óók niet iemand anders geworden....
Tja, en nu denken jullie: wat dán???
Er zijn, in antwoord daarop, hoofdletters nodig:
IK HEB MEZELF, NA LANG ZOEKEN, TERUG GEVONDEN!!!!!
En dat is iets, waar ik mega trots op ben.
Jaaaaaarenlang heb ik mezelf weggecijferd; heb ik geleefd volgens de 'regels' en ongeschreven wetten van mijn omgeving; heb ik gedaan wat er van me verwacht werd; ben ik geweest wie en wat ik moest zijn......
En, éindelijk....de tijd is gekomen dat ik weer weet wie ik was, wie ik moet zijn....
En hoe komt dit?
Omdat ik weer 'aangevuld' word (zie het citaat bovenaan mn space).
Het 'geven' is me nog steeds niet vreemd, dáár ben ik tenslotte een vrouw voor! Maar, ik heb geleerd dat het goed is, om jezelf te zijn, je eigen ontwikkeling óók belangrijk te vinden. En bovendien (en dat is zéker niet onbelangrijk in dit verband), dat 'geven' beter gaat, naarmate je kunt ontvangen, naarmate je het durft tóe te laten om aangevuld te worden!
Een belangrijke 'les' na een ogenschijnlijk oppervlakkig verhaaltje over herinneringen aan mijn jeugd, mijn schoolperiode!
Ik ben er alleen maar gelukkiger van geworden!
Het streven naar 'er-uit-te-zien-als-een-topmodel'; goed in de markt liggen bij het andere geslacht; nagefloten worden op straat...... het gaat állemaal over! Vermoedelijk, nee, zéker weten, niet alleen bij mij, maar bij velen van mijn leeftijd. Wát een rust, zei mijn zwager eens, toen hij die leeftijd bereikte. En, nu pas weet ik, dat hij gelijk had! Nu ondervind ik het zelf!
Maar, nogmaals, het is absoluut niet alléén het gevolg van mijn leeftijd. Er is de nodige strijd aan vooraf gegaan om datgene te bereiken, waar ik nu 'zit' en dat is toppie!
Mocht je, na het lezen van dit logje, denken: HOE dan??? Vragen staat vrij!!!! Ik heb duizenden manieren ontdekt en herontdekt om te komen waar ik nu ben! En dáár BLIJF ik! Want het voelt GOED! En ik doe 'het' er uitstekend op!!
Wat er al niet door je heen gaat, als je zo nu en dan eens geconfronteerd wordt met een stukje geschiedenis uit je eigen leven.........! *
Dat ik je liefheb kan ik alleen maar waar het gebeurt, bij tussen ons in. (Guillaume van der Graft) 1月15日 *
Oceans’ apart, day after day
(Richard Marx) (dit nummer staat bij mijn muziekclips) *Gisteren was ik bij mijn ouders en zij hadden een boek geleend van mijn tante, dat gepubliceerd is n.a.v. het honderdjarig bestaan van de 'lagere school' die zij vroeger bezochten. Het is een zwaar, dik boek geworden. Logisch. Duizenden kinderen die in die honderd jaar de school bezochten, dat is niet op een paar A4tjes vast te leggen....
Voor mij was het dan ook fantastisch om het boek in te zien. Behalve dat ik de 'koppies' van ooms en tantes tegenkwam, die allang gestorven zijn, ontdekte ik ook veel kids, die later bij mij op de Mavo zaten. Veel namen en herinneringen kwamen terug. Zo bezochten wij, als jonge meiden (zo'n 15/16 jaar) héél graag een meisje uit onze klas die 14 broers en zussen had. We deden dat niet zozeer voor dat meisje, als wel om haar 'grote' broers, die ruim waren vertegenwoordigd en die op hun beurt ook weer veel leuke vrienden hadden. Zo gebeurde het, dat ik verliefd werd op Cock. Ik denk dat ik 15 was en hij moet al in de 20 geweest zijn. Ik werd door hem meegenomen in zijn auto(!) na een feestje, om een ander meisje thuis te brengen. Het mistte hevig en zij woonde in 'de meer'. Mensen die in de omgeving van Lisse wonen, weten dat daar lange rechte wegen zijn, tóen zonder verlichting, temidden van zeer uitgestrekte bollenvelden. Je kwam er toen geen kip tegen, 's avonds laat. Toen we het meisje hadden afgeleverd, reden we terug over zo'n 'enge' weg en door de mist, was niet te zien waar de weg eindigde. We stonden dus ineens stil, weliswaar met een enorme schok, want uit het niets doemde een rood/wit gestreept hek op. Van schrik sloeg ik mijn armen opzij en greep die jongeman midden in zijn kruis....(alsof ik het erom deed, zeiden mijn vriendinnen later). Dat verhaal heeft nog maanden de ronde gedaan en ik durfde een tijd nauwelijks bij dat meisje binnen te komen....... Het heeft me trouwens niets opgeleverd, dan alleen een hoop hilariteit en geplaag. Ik zag Cock nu op één van de foto's, waarop hij overigens nog lang geen 20 was: een klein, grappig jongetje met zn kuifje omhoog......
Zo kwam ik ook Gert tegen. Een jongen die zoooooo (onbeantwoord) verliefd op me was, dat ik op een dag bij de lerares Engels moest komen en van haar een lange 'preek' kreeg, dat ik niet met jongens moest spelen. Ik had op dat moment geen idee wat dat inhield, maar heb haar braaf gezegd dat ik 'het' niet meer zou doen. Nú bedacht ik me pas, dat hij er wel errug mee gezeten moet hebben: een jongen van die leeftijd gaat niet zómaar naar een lerares met zijn liefdesverdriet.
Dan was er nog een leraar, die zoooo vroom was, dat we het niet konden laten om hem enorm te pesten. We gooiden de in de klas aanwezige bijbels in de kachel (ja ja, wij hadden in het oude mavogebouw nog échte kachels in de klas, waarvan je het deurtje kon opendoen...jeetje, ben ik al zó oud??!); we zongen zijn psalmen op de wijs van popliedjes; we hebben hem zelfs een keer met man en macht over de brug geslingerd en boven het water gehangen en dat laatste was wel één van de ergste dingen die we gedaan hebben. Gelukkig waren we met zóveel, dat de directeur geen échte schuldige aan kon wijzen, met als gevolg dat zo'n beetje de hele school eraan moest geloven.
In 2000 hadden we overigens een reünie van de Mavo. Ik ben er geweest met mijn broer samen. Zoiets zou echt vaker moeten gebeuren. Ontzettend gaaf, om de mensen, waar je zoveel jaren bijna dagelijks mee doorgebracht hebt, weer terug te zien, maar dan in een heel andere hoedanigheid. Kijk je ze recht in de ogen, is het, alsof de tijd die verstreken is, wegvalt. Kijk je naar de rest, dan zie je dat we met ons allen toch mega veranderd zijn..... Meiden, die vroeger de 'hotte grietjes' van de klas waren, zijn omgetoverd in degelijke, soms zelfs zwaarlijvige huismoeders; jongens, die vroeger heel braaf en teruggetrokken waren, zijn lekkere vlotte kerels geworden; jongens, die vroeger aan iedere vinger vijf meiden hadden, zijn nu nog steeds alleengaand (zo heet dat tegenwoordig toch?); sommigen zijn super alternatief geworden, leven op blote voeten of met 'shitslippers' of 'jezussandalen' op de 'koude grond'; en tja, dan zijn er ook nog, die gewoon zichzelf zijn gebleven: nog steeds een schurk of nog steeds een nette, enigszins teruggetrokken, persoon. Geen idee tot welke categorie ikzelf behoor......ik moet, geloof ik, maar weer eens kritisch in de spiegel kijken en mijn leven weer eens flink onder de loep nemen. Wie weet kom ik er dan achter. En zodra ik het weet, zal ik het jullie vertellen.......
 1月14日 *
Eens toen de dagen *
Naast mij (schrijver onbekend) 1月9日 * De God in mijn hersenen
Toen ik al bijna ontwaakt was herinnerde ik mij
dat ik die nacht in het verleden had geleefd
en zonder de geringste verbazing weer
geloofd had dat God bestond
ik wilde hem eindelijk wel eens spreken
het is een bijzonder aardige man zei iemand
je kunt hem gerust eens bellen
ik belde en er klonk een stem, een heel lieve stem
zodat ik mij een lieve gevleugelde vrouw voorstelde
zoals je wel eens ziet op felicitatiekaarten
wilt u god, werd er gezegd, toets dan één
wilt u god niet, toets dan niet
ik toetste één
en dezelfde gevleugelde vrouw zei: er is nog
één wachtende voor u en die ene dat bent u
ik herinnerde mij dat ik hier eindeloos over
moest nadenken tot ik ontwaakte en God weer
was verdwenen, ergens in mijn hersenen
(Dit gedicht las ik eens in een krant....excuses aan de schrijver, want zijn of haar naam heb ik niet onthouden.....) |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
